Week 14, 2010

 

Ik werk sinds kort in de gezondheidszorg. Drie dagen per week op een dagbesteding van verstandelijk gehandicapten. Het is een hele belevenis. Mensenwerk. Hiervoor was ik zelfstandig ondernemer. Dat ben ik nog één dag per week. Het mensen werk ben ik gaan doen uit overtuiging, niet voor het geld. Het maakt mij erg blij.

 

Dan gebeurd mijn het volgende: Op een familie bijeenkomst afgelopen Pasen kom ik in gesprek met de schoonfamilie van mijn broer. Het is een familie van grote aardappelboeren uit het oosten van het land. Een heel erg hoog “VVD gehalte” zullen we maar zeggen. Van die familie waar je nar toe gaat omdat het moet, niet omdat je wilt. Maar ja niet onaardig, erg oppervlakkig. Leuk gesprek, ik ken ze al jaren.

 

Zeggen ze aan het einde van het gesprek”het is maar goed dat je naast je werk ook nog één dag je hersens gebruikt, toch? Anders zou je helemaal niets meer doen. Ik was met stomheid geslagen. Ik besluit niet te reageren.

 

Nu kom ik zelf uit rechts ondernemers nest. Het blijkt voor mij erg moeilijk die waardes uit mijn opvoeding los te laten. En zelf te bepalen wat ik vindt. Maar ik vindt mijn weg ondertussen heel aardig. Mijn weg is een heel stuk socialer. Maar wat ik verwonderlijk vindt is dat er nog steeds mensen zijn die denken dat je je hersens niet gebruikt als je in de gezondheidszorg werkt.

 

Ik wil niet oordelen. Maar dan spreek ik volgend jaar met Pasen liever af met de allotochne schoonmaker van mijn werk of mijn Marokkaanse vriend met een wassalon en zijn familie. Ze zijn arm, hebben geen opleiding, maar wel heel wat meer gevoel in hun donder. En uiteindelijk gaat het om het gevoel. Ten minste bij mij wel.

 

Wolf